Vertrouwen verminderen verdienen

Het is zover. Na de langste regeringsvorming op Vlaams niveau hebben we een Vlaamse regering. Op het regeerakkoord is heel wat commentaar te geven, maar ik zal mij hier beperken tot de impact op de provincies.

En die is niet min. NVA is er niet in geslaagd de provincies te laten afschaffen, zoals in haar programma staat. Daarvoor heeft CD&V daar net wat teveel macht te verliezen. (Dat Open VLD ook pleit voor die afschaffing is hier even niet relevant, onderhandelen over de inhoud heeft de partij toch niet gedaan.) Maar de actieradius van de provincies wordt toch sterk beknot.

Geen persoonsgebonden bevoegdheden meer, geen opcentiemen op de onroerende voorheffing, halvering van aantal raadsleden en minder députés, geen bevoegdheden meer in Gent en Antwerpen-stad, uittreden uit de intercommunales… Ik ken er heel wat in Brugge die niet tevreden zullen zijn! Alleen de gouverneur ligt niet onder vuur. Al valt het nog af te wachten of de soep zo heet zal gedronken worden als ze opgediend wordt. Want de praktijk leert ook dat een onderscheid niet altijd gemakkelijk te maken is. Mag een provincie geen olympisch zwembad meer uitbaten omdat dit ‘sport’ is en dus een persoonsgebonden materie? Wie zal het dan wel doen? Uit de vorige interne staatshervorming leerden we in elk geval dat Vlaanderen wel de neiging heeft om de provincie te verbieden om bepaalde taken uit te voeren, maar heel wat minder de neiging om die taken dan ook over te nemen!

In elk geval is het niet aangenaam voor wie zich met hart en ziel inzet voor zijn provincie. En zo zijn er heel wat personeelsleden bij de provinciebesturen die dat zeker doen, en ook sommige politici. Maar ik heb ook een beetje iets van ‘eigen schuld, dikke bult’.

In de verkiezingscampagne 2012 werd ik als lijsttrekker voor de provincieraad heel wat keren met mensen geconfronteerd die ervaarden dat de provincie een van de weinig overheden was waar nog vet op de soep was. Waar niet op een euro gekeken werd en men graag aanklopte om cadeautjes te krijgen.

Mijn ervaring in de anderhalf jaar dat ik in de provincieraad zit, is dat er inderdaad iets van aan is. De traditionele partijen gaan voor visibiliteit en grote communicatiebudgetten, voor prestigeprojecten, vele ontmoetingsmomenten allerhande, maar altijd met eten en drinken,… precies omdat de provincie een overheidsniveau is dat weinig zichtbaar is en onder druk staat. Maar tegelijk voed je de indruk dat er nog heel wat besparingsmogelijkheden zijn, erg welkom in deze budgettair krappe tijden.

En vele provinciale mandatarissen zijn nog de eerste om zichzelf te bedienen. Als ik discussies voer over evenwichtiger vergoedingen, over besparen op de eigen werkingskosten, over minder vertegenwoordigers in allerlei organisaties (je kunt het zo gek niet bedenken of de provincie heeft een vertegenwoordiger, tot in de West-Vlaamse .. toe), dan zien ze mij niet graag komen. Een voorbeeldje daarvan kun je lezen in ons recente persbericht: http://www.groenwestvlaanderen.be/standpunten/persmededelingenDetail.php?GrArt_ID=433#.U9E0D88cTIU. Of nog: wat doet de provincie in hemelsnaam in een afvalintercommunale als Imog? Waarom bestaat nog zoiets als een provinciale adviescommissie voor rattenbestrijding? Als iets ‘historisch gegroeid’ is, is dit blijkbaar een reden om dat zonder zich vragen te stellen te laten bestaan. Ook/zelfs bij de NVA liggen discussies over zitpenningen en vertegenwoordigers gevoelig. Daar is het mantra eerder dat zij, als 2e grootste fractie, ook hun deel willen…

Maar bij die pleidooien zeg er telkens bij dat het kritisch kijken naar de eigen werking, in het belang is van wie de provincie genegen is. Ik heb niet de indruk dat dit argument tot nu toe overtuigend gewerkt heeft . Nu zal de meerderheid wel moeten, niet uit eigen beweging maar onder dwang. Ik weet natuurlijk niet wat het zou geworden zijn als de provincies een ander soort beleid zouden gevoerd hebben. Maar ik denk wel dat het ze het een klein beetje zelf gezocht hebben. Vertrouwen verminderen verdienen…

Advertenties