Inleiding Klimaatshow

Van harte welkom, allemaal.

Tot vorige week dachten jullie bij het woord ‘Parijs’ allemaal aan klimaat. Vandaag doet dat spijtig genoeg aan heel andere dingen denken, na de vreselijke aanslagen vorig weekend.

En vandaag werd duidelijk dat dit ook voor de strijd voor het klimaat gevolgen zal hebben: er werd bekend gemaakt dat de Klimaatmars niet kan doorgaan. Het is op vlak van veiligheid te begrijpen, maar ook vreselijk jammer. Het is nog nooit zo nodig geweest om een vuist te maken richting de wereldleiders. Klimaatverandering is niet langer een ver-van-mijn-bed show maar de gevolgen worden vandaag al steeds meer en meer duidelijk. Natuurlijk gebeurt dat niet zozeer hier, maar eerder in landen waar de mensen 1. weinig schuld hebben aan de CO2-uitstoot en 2. weinig middelen hebben om aan de gevolgen iets te doen.

En hier wil ik toch een parallel trekken met de oorlog in Syrië: dit was tot voor kort iets waar weinig rond te doen was: een conflict ver weg, waar de media en de bevolking geen aandacht voor hadden. Maar nu de mensen die voor dit geweld gevlucht zijn voor onze deur staan, en het geweld akelig dichtbij komt, schieten de mensen pas wakker. Hoewel 130 doden in Syrië niet de gebeurtenis van het jaar is, maar zowat dagelijkse kost.

Ook zo voor klimaat. De meerderheid van de bevolking lijkt er niet van wakker te liggen, de meeste politici nog minder. Integendeel, als er al iets beweegt, is het van onderuit. De Climate Express is niet voor niets uitgeroepen tot de vernieuwer van het jaar in de milieubeweging. Zij gingen er wellicht in slagen om inderdaad 10.000 Belgen in Parijs te brengen. Om de wereldleiders duidelijk te maken dat ze die naam pas waardig zijn als ze daar doen wat dringend nodig is: een bindend en voldoende ambitieus klimaatakkoord afsluiten.

Maar helaas, de Belgen die nu naar Parijs zullen gaan, zullen onze ministers van leefmilieu en klimaat zijn. Ja, zij die al 6 jaar onderhandelen over een Belgisch klimaatakkoord tussen de federale overheid en de gewesten en nog nergens staan. Daardoor staan een paar honderd miljoen euro die we kunnen gebruiken om klimaatbeleid te voeren, geblokkeerd te wachten. We konden even denken dat er een akkoord was, maar dat was buiten de NVA gerekend. Die mensen moeten nu naar Patrijs met alle landen van de wereld onderhandelen over een wereldwijd klimaatakkoord…

Ik vond vandaag een treffend citaat in de krant, dit keer in een opiniestuk van een groep wetenschappers van de Universiteit Antwerpen: “Het communautaire getouwtrek tussen onze regeringen over abstracte emissiereductiedoelstellingen, zou ons bijna doen vergeten dat de aankomende klimaattop eigenlijk gaat over hoe onze samenleving er morgen uit zal zien. Op die vraag kunnen wetenschappers nochtans hoopvolle antwoorden aanreiken. Tussen droom en daad van een klimaatneutrale samenleving staan eigenlijk geen economische of technologische bezwaren.”

Dat is ook waar Groen voor staat: we weten wat we moeten doen, de mogelijkheden bestaan, alleen de politieke wil moet er zijn om er aan te beginnen.

 

Advertenties